| WITAMY W HETMAŃSKIM GRODZIE | |
| Start | Niedziela, 14 marca 2010  Temperatura w mieście: -2°C |
Ciekawostki
Dawno temu
Hejnał
Imprezy
Kalendarium
Katalog
Kuchnia
Mapa
Pocztówki
Roztocze
Twierdza
Video
Za bramami
Zabytki
Akademia
Arsenał
Bramy
Fortyfikacje
Kamienice
Kamienice-nazwy
Katedra
Pałac
Ratusz
Rotunda
Rynki
Synagoga
Zamoyski
Zdjęcia
ODNALEZIONY Portret Jana Zamoyskiego, jedyny wykonany za jego życia. Więcej Kontakt Mapa strony 417 851
wizyty od 01.01.2006 Aktualizacja 13 marca 2010 | Fortyfikacje czyli umocnienia, obwarowanie grodu i ważnych dla jego obrony punktów, powstawały równolegle z "cywilnym" miastem. Zamość mury obronne miał przez prawie 300 lat, był twierdzą, fortecą nie do zdobycia. Jej zasadniczy kościec powstał od razu. Potem tylko dwa razy fortyfikacje solidnie modernizowano, raz w XVII i raz w XIX wieku. Tu są zdjęcia. 
Wszystko zaczęło się od planu Bernarda Morando. Po obwodzie miasta wytyczono przebieg fosy, wałów ziemi i murów obronnych. Architekt zaplanował nieregularny wielokąt długości prawie 3 km. W miejscu łączenia się prostych odcinków (kurtyn) umieścił 7 bastionów, czyli ogromnych trójkątnych budowli wykorzystywanych jako stanowisko strzeleckie do obrony skrzydłowej: kurtyn, fosy i sąsiednich bastionów. Prace rozpoczęły się od kopania fosy - szerokiej na kilkanaście metrów, głębokiej na 6m. Wykopaną ziemię wykorzystano do usypania wałów. Potem wał obudowano kamiennym murem wysokim na 11-12 metrów i grubym u podstawy na 2,5m. Między murem a fosą mieściła się jeszcze droga. Warownię dopełniały półki strzeleckie, skarpy, przedpiersia i wiele innych elementów zgodnych z najnowocześniejszą wówczas techniką wojskową. 
Do miasta prowadziły trzy umocnione bramy z mostami zwodzonymi. Wykarczowano lasy, spiętrzono rzeki (od dwu stron miasto broniły całe zalewy wodne). Gdy po prawie 40 latach zakończono prace, Zamość stał się nie do zdobycia, był najnowocześniejszą twierdzą w całej Rzeczypospolitej. Na tej fortecy połamała sobie zęby kozacka armia Bohdana Chmielnickiego (1648). Miasto oparło się także oblężeniu w czasie szwedzkiego Potopu (1658), a dokonać tego zdołała jedynie Częstochowa (dzięki Kmicicowi  ) i Gdańsk.
W połowie XVII wieku architektem rodu Zamoyskich został major Jan Michał Link (z wykształcenia inżynier artylerzysta). Ten zdolny twórca m.in. kościołów w Radecznicy, Krasnobrodzie i benedyktynek w Sandomierzu wzmacniał fortyfikacje, wybudował nowy bastion, dodatkowe mury, nadszańce i tzw. słoniczoła. Po utracie Kamieńca Podolskiego (1672) Zamość stał się najważniejszą twierdzą na wschodzie Rzeczypospolitej. 
Najbardziej radykalną modernizację przeprowadził Francuz Jan Mallet - Malletski. Prace zaczął w 1809, gdy wraz z armią napoleońską do miasta weszły polskie wojska księcia Józefa Poniatowskiego i zdobyły gród dla Księstwa Warszawskiego (potem Królestwo Polskie). Korpus Inżynierów Wojskowych dowodzony przez gen. Malletskiego poszerzył wały i bastiony, wybijał otwory strzelnicze, przebudowywał mury na kazamaty, wznosił do obrony fosy kojce i nadszańce. Dwa monumentalne (długości prawie 100 m) nadszańce zachowały się w prawie niezmienionym stanie przy bastionie VI (ziemny) oraz VII (murowany). Wybudowano nowe bramy - lubelską i lwowską - oraz sieć tuneli (poterny), z których niektóre wychodziły na zewnątrz murów. Ukryte pod nasypem przejście prowadziło do nowopowstałej działobitni nazywanej Rotunda. Zamość znów stał się silną warownią. W 1866 Rosjanie postanowili zlikwidować twierdzę i wysadzili mury. Na szczęście część z nich ocalała, część zrekonstruowano i dziś możemy je podziwiać nie tylko z zewnątrz, ale poznać także ukryte zakamarki. |
| © Zamość zadziwia - www.zamosc.wonder.pl | |